مديريت پرونده در سازمان ها
۰۴
مرداد

دلايل اهميت مديريت پرونده در سازمان ها

برای هر سازمانی مدیریت پرونده مهم است، زیرا کارکنان دانشی(knowledge workers) هر سازمانی برای آن سازمان بسیار مهم هستند. مدیریت پرونده رایج ترین رویکرد برای حمایت از کارکنان دانشی است. كه بهتر است همراه با یك فناوری باشد، اما این رویكرد در سازمان ها به خوبی انجام نمی شود. ابتدا، درباره اینکه چرا کارگران دانشی برای هر سازمانی بسیار مهم هستند بحث خواهیم کرد.

تام داونپورت (Tom Davenport) کارگران دانشی را اینگونه تعریف کرده است:

«افرادی که کار اصلی آنها انجام فعالیتها با كمك بكارگیری دانش است: آنها برای انجام وظایف خود، دانش لازم را ایجاد، توزیع وبه کار  می گیرند».

کارگران دانشی برای امرار معاش می اندیشند. آنها مشکلات را حل می کنند، نیازهای مشتریان را درک و برآورده می کنند، تصمیم می گیرند و در طول انجام وظایف خود با افراد دیگر همکاری و ارتباط برقرار می کنند.

در اواخر دهه 1950 و 1960، اقتصاددان فریتز مالچوپ(Fritz Malchup) برای اولین بار تلاش کرد تا اندازه بخش دانشی اقتصاد را به طوررسمی بیان کند، و پیشنهاد کرد که این بخش دو برابر سریعتر از سایر بخش ها رشد می کند، و پیتر دراکر(Peter Drucker)، نویسنده مدیریت، اهمیت روزافزون کارکنان دانشی و بهره وری آنها را برجسته کرد. اخیراً، تحقیقات ای در ایالات متحده، کانادا و بریتانیا انجام شده و نشان می دهد که بین 25٪ تا 40٪ از نیروی کار را می توان به عنوان کارگران دانشی طبقه بندی کرد و این نسبت افزایش خواهد یافت.

کارگران دانشی نه تنها به این دلیل مهم هستند که بخش زیادی از نیروی کار را تشکیل می‌دهند، بلکه به دلیل تأثیر زیاد آنها بر شرکت‌ها و اقتصادهایی که در آن کار می‌کنند، مهم هستند.

حتی اگر سهم كاركنان دانشی در مقایسه با اکثریت کارگران  كم باشد ، ولی بیشترین تأثیر را بر اقتصادی دارند كه در آن مشغول به فعالیت هستند. آنها بیشترین دستمزد را دریافت می کنند، بیشترین ارزش اقتصادی را برای سازمان خود كسب می کنند و بزرگترین عامل تعیین کننده ارزش شرکت خود هستند. شرکت‌هایی كه  نسبت بالایی از کارکنان دانشی را در اختیار دارند، سریع‌ترین و موفق‌ترین شرکت‌ها در ایالات متحده و سایر اقتصادهای پیشرو هستند و بیشترین رشد اقتصادی را در چند دهه گذشته ایجاد کرده‌اند. کارکنان دانشی تمایل دارند که با چشم انداز رشد سازمان، هماهنگ باشند. کارکنان دانشی در نقش های مدیریتی، استراتژی های جدیدی ارائه می دهند. کارگران دانشی در  بخش های تحقیق و توسعه و مهندسی،  محصولات جدیدی ایجاد می کنند. کارگران دانشی در بخش بازاریابی، محصولات و خدمات را به گونه ای بسته بندی(package up) می کنند که برای مشتریان جذاب باشد. بدون کارگران دانشی، محصولات و خدمات جدید و همچنین هیچ رشدی در سازمان وجود نخواهد داشت.

در طول صد سال گذشته، اتوماسیون کارها ابتدا بر اتوماسیون فرایندهای مربوط به ساخت و تولید محصولات(automating manufacturing) تمركز داشته  و سپس برای اتوماسیون فرایندهای اداری با معرفی کامپیوترها در نیمه دوم قرن بیستم، متمرکز شده است، اما تا به امروز بر روی  خودکارسازی فرایندها و فعالیتهای دانش محور متمركز نبوده است .

در  چهار دهه گذشته، اتوماسیون کامپیوتری بیشتر به سمت حوزه‌هایی هدایت می‌شد که در «زمان طراحی(design-time)»، عمدتاً فرآیندهای عملیاتی و اداری، به وضوح تعریف شده و نسبتاً قابل پیش‌بینی بودند. به عنوان مثال می توان به اتوماسیون درخواست های بانکی، اتوماسیون رزرو هواپیمایی و اتوماسیون خطوط تولید محصولات اشاره کرد. این نوع از فرآیندها اگر چه می توانند پیچیده باشند، اما پیچیدگی ها ی انها  را می توان در مرحله طراحی، تجزیه و تحلیل، پیش بینی و با شرایط محیطی تطبیق داد. زمانی که ما قصد اجرای این فرآیندها را داشته باشیم،  مشاهده خواهیم كرد كه «سیستم» بیشتر ترتیب اجرای فعالیتها و رویدادها را بر اساس منطق تعبیه شده در نرم افزار به شرکت کنندگان انسانی (كاركنان) دیکته  می كند. یا به عبارت دیگر، سیستم مشخص می كند كه چه كسی، چه فعالیت ای را با چه ترتیبی انجام دهد . این نوع از اتوماسیون به این معنی است که نقش های قدیمی اداری(old-fashioned clerical roles) تا حد زیادی از بین می روند. با این حال، با کاهش این گونه نقش ها، نقش هایی که نیاز به مهارت  و دانش بیشتری دارند، افزایش یافته است. اما علیرغم رشد تعداد کارکنان دانشی و اهمیت آنها برای موفقیت سازمان، تلاش محدودی برای بهبود فرآیندهای دانش محور صورت گرفته است:

بهبود فرآیند بیشتر برای سایر کارگران( بغیر از كاركنان دانشی ) بوده است: مانند، کارگران معاملاتی، کارگران تولیدی، افراد در مراکز تماس با مشتری. همه رویکردهای جدی برای بهبود کار تا حد زیادی به سراغ کار دانشی نرفته اند.

گزارش اخیر مک کینزی(McKinsey) مطلب فوق را تقویت و تایید می کند:

شرکت‌ها بخش فزاینده‌ای از فعالیت‌های ساخت و تولید و فعالیت‌های اداری یا مبتنی بر قوانین ساده خود را خودکار یا برون سپاری می‌کنند. در نتیجه، بخش فزاینده‌ای از نیروی کار در اقتصادهای توسعه‌یافته عمدتاً درگیر کارهایی می شوند كه در آن فعالیتها بیشتر مشغول مذاکرات و گفتگوها، دانش، قضاوت و همکاری موقت – می شوند كه ما این دسته از فعالیت ها را تعاملات پنهان یا ضمنی(tacit interactions)، می نامیم. تا سال 2015، ما انتظار داریم که اشتغال در مشاغلی که عمدتاً شامل چنین تعاملاتی هستند، حدود 44 درصد از کل اشتغال ایالات متحده را تشکیل دهد که از 40 درصد امروز افزایش یافته است. اروپا و ژاپن نیز تغییرات مشابهی را در ترکیب نیروی کار خود تجربه خواهند کرد. بکارگیری فناوری تفاوت‌ها را بین بهره‌وری کارکنان متحول و مبادله‌ای کاهش داده است، اما تناقضات عظیمی در بهره‌وری کارکنان ضمنی با ارزش بالا وجود دارد.

بنابراین، کارکنان دانشی مهمترین و سریعترین بخش نیروی کار هستند كه دائما  در حال رشد می باشند، اما فرآیندهایی که در کار خود استفاده می کنند به خوبی توسط فناوری پشتیبانی نمی شوند. و عموماً آنها کانون ابتکارات بهبود سیستماتیک فرآیند نبوده اند.

تام داونپورت در مورد مدیریت کارکنان دانش می گوید:

کارگران دانشی از نظر استقلال، انگیزه‌ها و نگرش‌ها با سایر انواع کارگران متفاوت هستند.

  • فعالیت ها یا فرایند های دانش محور تمایل به نداشتن ساختار مشخص دارد(unstructured). گرچه گاهی مشخص کردن دقیق جریان کار ها امكان پذیر است، اما احتمالاً بهترین راه برای بهبود فرآیند های دانش محور نیست.
  • کار دانشی اغلب نیاز دارد تا قبل از اینکه بتوان آن را به درستی درک کرد، با جزییات و در طول زمان مشاهده شود.
  • کارگران دانشی معمولاً باهوش(intelligent) هستند، بنابراین مراقب باشید که یک وظیفه کاری خاص غیرضروری است یا اینکه فرآیند کاری می‌تواند به راحتی بهبود یابد.
  • تعهد به کار دانشی. کاری نکنید که به تعهد کارمند دانشی به کار و سازمان آسیب برساند.

از «تفکر برای زندگی»، تام داونپورت

اهمیت ترکیب فرآیند و دانش (Combining Process and Knowledge):

بدیهی است که باید پیوند خوبی بین فرآیندهای دانش محور و دانش زیربنایی مورد نیاز، برای انجام آن فرآیندها وجود داشته باشد. با این حال، فرآیند و دانش عموماً به خوبی ادغام و تركیب نمی شوند.

در مقاله ای در سال 2005، L.Russell Records از CSC Consulting تکامل موازی مهندسی مجدد فرآیند کسب و کار(business process reengineering) و مدیریت دانش(Knowledge Management) را مورد بحث قرار داد و عدم ادغام بین این دو را برجسته کرد:

“فقدان درک کلی از اینکه ادغام فرآیندها و دانش چقدر می تواند ارزشمند باشد وجود داشته و هنوز هم وجود دارد. فکر كسب دانش اصلی و در دسترس قرار دادن آسان آن برای افرادی که این فرآیند را اجرا می کنند به نوعی نادیده گرفته شده است. کارمندان تنها زمانی برای دسترسی به پایگاه دانش موجود اجرای فرایند را متوقف می سازند که اجرای فرآیند به دلیل ناتوانی کارمند در ادامه دادن كار ها ، متوقف شود. اغلب اوقات این شامل جستجوی اطلاعات در یک منبع آفلاین مانند کتابچه راهنمای رویه ها یا تماس با دوستی است که ممکن است پاسخ را بداند.”

لذا  فراهم آوردن کمی پیشینه تاریخی(historical background) برای این موارد ارزش دارد. پل هارمون(Paul Harmon)، سردبیر BPTrends، در مقاله‌ای در سال 2006 توضیح داد که چگونه رویکردهای روان‌شناسی شناختی(cognitive psychology) و علوم رایانه در دهه 1980 برای جمع‌آوری و قراردادن( تعبیه كردن) دانش در سیستم‌های نرم‌افزاری (معروف به «سیستم‌های خبره(expert systems)») مورد استفاده قرار گرفت. به گزارش هارمون:

در نهایت سیستم های خبره چندان قابل دوام نیستند. به نظر می رسد که انسا نهای متخصص و خبره(human expertise) باید دائما حفظ شود. انسان های خبره در کنفرانس‌ها شرکت می‌کنند، کتاب‌ها و مقالات تحقیقاتی می‌خوانند، و در عین تلاش برای حل مشکلات سخت، دائماً با دیگران در تعامل هستند. همه اینها منجر به  شكل گیری مجدد(reformulating) دانش آنها می شود. به نظر می رسد که دریافت و كشف دانش انسانی از یک سیستم خبره گران است، اما حفظ آن دانش بسیار گران تر است.

تلاش عمده بعدی برای تمرکز بر استفاده از دانش در کار، جنبش مدیریت دانش بود که در اواخر دهه 1990 شتاب گرفت. هدف مدیریت دانش این است که دانش را به طور مؤثر جمع آوری کند، آن را دسته بندی کند و سپس آن دانش را در سراسر یک سازمان در دسترس قرار دهد.

در بیشتر موارد، ما از نزدیک به نحوه انجام کار کارگران دانشی نگاه نکردیم…. اکثر سازمان ها به سادگی یک مخزن بزرگ برای همه دانش و همه کارگران ایجاد کردند. تنها راه برای ترغیب افراد به استفاده از دانش در محل کار این است که بفهمند چگونه وظایف خود را انجام می دهند و سپس راهی برای تزریق دانش به مسیر کار روزانه خود بیابند، نه اینکه آن را به یک چیز جداگانه تبدیل کنید. وقتی به دانش نیاز دارید مشورت کنید. بهترین راه این است که از فناوری برای ایجاد دانش در کار استفاده کنید.

این ناتوانی در دسترسی به اطلاعات صحیح، در نقطه ای از یک فرآیند، زمانی که به آن نیاز است یک مشکل است.

زمانی كه  افراد مجبور میشوند برای كسب و بازیابی دانش مورد نیاز برای انجام كار ، كار را متوقف نمایند، اجرای فرآیند معمولاً  متوقف می‌شود. هنگامی که این امر در یک فرآیند اصلی كه مستقیما با رضایت مشتری در ارتباط است رخ می دهد، هزینه اجرای فرآیند به شدت افزایش می یابد.

در حالی که بدیهی به نظر می رسد که یکپارچه سازی دانش در نقاط درست یک فرآیند ایده خوبی است، این چه ربطی به مدیریت پرونده دارد؟

Singularity معتقد است که راه حل مدیریت پرونده مؤثر بر اساس فناوری مدیریت فرآیند کسب و کار (BPM)بهترین مکانیسم را برای حمایت از ایجاد، انتشار و بازیابی مناسب دانش برای کارکنان دانشی در یک فرآیند فراهم می کند. هدف از این كار، ارائه اطلاعات مورد نیاز کارگر در نقطه ای از یک فرآیند ودرست در زمانی است که به آن دانش نیاز دارد، به جای اینکه او را مجبور به جستجوی دانش در هنگام بروز مشکل کنیم.

ما همچنین معتقدیم که این فناوری پشتیبان باید در خصوص  جمع‌آوری دانش مفید و  اشتراک‌گذاری  آن  به کارگران دانشی مشغول در پرونده، کمک کند تا بتوانند دانش های مذكور را به دیگرانی که کار مشابهی انجام می‌دهند توزیع کنند.

 L.Russell Records بیان می کند که هدف از این كار، انتقال دانش به صورت گزینشی ازطریق زیرساخت های فناوری اطلاعات(IT) است تا بتوان از آن برای بهبود اجرای فرآیندهای كسب وكار کلیدی(key business processes) استفاده کرد.

ما در اینجا بر کلمه ” گزینشی(selectively)” تأکید می کنیم. هدف ما، استخراج وانتقال تمام دانش آشكار و پنهان موجود در ذهن کارمندان به زیرساخت IT نیست. همانطور که پل هارمون اشاره کرد، دانش دائما در حال ایجاد است، کارکنان دانشی دائماً در حال یادگیری هستند، بنابراین فقط قسمت های خاصی از دانش، آن هم مربوط به نوع خاصی از کار را می توان به سیستم های خودکار منتقل کرد. اما ما باید ابزارهایی را فراهم کنیم که به کارگران دانشی اجازه دهد بینش و اطلاعات جدیدی را به دست آوردند و بتوانند  از آن اطلاعات و دانش، خودشان و  سایر همکاران، در مراحل مناسب  فرآیند، مجدداً استفاده كنند و دانشی را در مورد نحوه انجام فرآیندها، برای تجزیه و تحلیل و بهبود مستمر فرآیندهای دانشی جمع آوری کنند.

 

چالش های خودکارسازی(اتوماسیون) مدیریت پرونده (The Challenges of Automating Case Management):

ویژگی‌های مدیریت پرونده که قبلاً بیان کردیم، نشان می‌دهد که هنگام تلاش برای خودکارسازی کامل این نوع از فرایندها، چالش‌ها در کجا رخ می دهند. همانند اتوماسیون هر فرآیند کسب و کار، این فناوری باید از مدیریت استثناء(exception handling)، همکاری(collaboration)، تصمیم گیری(decision making)، اطلاعات بدون ساختار(unstructured information)، مذاکرات(negotiations) و جریان کاغذ(paper flows) پشتیبانی کند.

اما چالش اساسی در خودکارسازی مدیریت پرونده، استفاده از فناوری برای پشتیبانی از روش‌های غیرقابل پیش‌بینی(unpredictable) پیشرفت پرونده‌ها و کار های غیر قابل پیش بینی افراد در عمل است.

اتوماسیون سنتی فرض می‌کند که یک توالی یا الگوی مشخص  را می‌توان از قبل با تحلیل اولیه دقیق تعیین کرد و با طراحی خوب آن را پیاده سازی نمود. به طور رسمی تر، اتوماسیون سنتی فرض می کند که جریان های منطقی(logical flows) را می توان از قبل درک و تعیین کرد.

همانطور که ون در آلست و همکاران(van der Aalst et al) اشاره کردند، در یک رویکرد سنتی، طراح باید آنچه مجاز است را مشخص کند. بر اساس این رویكرد، هر مسیری که در زمان طراحی مشخص نشده باشد، توسط سیستم در زمان اجرای فرایند، پشتیبانی نخواهد شد.

با این حال، هنگامی که به دنبال خودکار سازی پرونده ها هستید، هیچ توالی و ترتیب از پیش تعیین شده ای وجود ندارد و وظایف و فرآیندهای جدید  می توانند در هر نقطه از چرخه حیات پرونده به دلیل نیاز به آنها در حین اجرای فرایند، ظاهر شوند.

تاکید باید بر حمایت و پشتیبانی از ماهیت موقت پرونده ها(ad hoc nature of cases) باشد.

 

مهمترین چالش‌های موجود در اتوماسیون مدیریت پرونده عبارتند از:

ایجاد تعادل بین عمل و روش انجام كار (Striking a balance between Practice and Procedure):

تقریباً هر شغلی امروزه هم دارای عناصر مشخص و قابل پیش بینی است و هم جنبه های کمتر تعریف شده و مبهم تر ، که در آن موارد کارگران قضاوت خود را اعمال می کنند. انواع مختلف شغل، و فعالیت‌های درون یک شغل خاص را می‌توان به‌عنوان یك طیف در نظر گرفت که یك سوی این طیف «روش های كار كاملا مشخص و تعریف شده » و در طرف دیگر این طیف ،«عملیات اختیاری» با تعریف ضعیف در نظر گرفته می‌شود.

شخصی که در یک مرکز تماس مشتری کار می کند معمولاً در نحوه انجام کار خود اختیار و آزادی عمل زیادی ندارد، در حالی که احتمالاً یک تحلیلگر ارشد سرمایه گذاری این اختیار را دارد.

Defined-Procedures

در هنگام مهندسی مجدد کار دانشی، با نادیده گرفتن بخش «تمرین» طیف، خطر رویه‌سازی کامل فرآیندها وجود دارد.

با این حال، این کار بر خلاف مفهوم بهره وری است، زیرا وقتی پرونده ای ایجاد میشود که با قوانین مقرر در روش مطابقت ندارد، کارگران یا متوقف می شوند یا مجبور می شوند یک راه حل غیر رسمی ایجاد کنند.

باید تعادل دقیقی بین قسمت تجویزی كار یعنی آن قسمت هایی از فرایند كه كاملا مشخص بوده و قابل تكرار هستند حفظ شودو در عین حال به بخش‌هایی از کار که باید به صلاحدید کارگران دانشی واگذار شود، احترام گذاشت.

هر تلاشی برای تغییر نحوه انجام کار نیاز به دوزی از هر دو وجه، فرآیند(process) ( طراحی برای نحوه انجام کار) و تمرین(practice)، درک چگونگی واکنش تک تک کارگران به دنیای واقعی کار و انجام وظایف محوله دارد.

این باید به عنوان یك هدف در نظر گرفته شود که وقتی برخی از كارگران بر اثر اجرای مكرر پرونده ها با تجربه تر می شوند، بتوانند جنبه های کاری را که انجام می دهند رسمی و استاندارد کنند و سپس این رویه های استاندارد  شده را می توانند برای استفاده  سایر همکاران خود  در دسترس  انها قرار دهند.

در نظر گرفتن قوانین آشكار و دانش ضمنی (Capturing Implicit Rules and Tacit Knowledge):

این چالش مربوط به نکته ای است که در مورد قبلی ، یعنی  تمرین در مقابل روش بیان شد. بسیاری از فرآیندهای مدیریت پرونده هرگز قبلاً خودکار نبوده اند. آنها علاوه بر خط مشی ها و روش های  مستند و صریح ، بر فرم های کاغذی و قوانین ضمنی و آشكار حاکم بر نحوه مدیریت پرونده ها تکیه می کنند. نمونه هایی از قوانین ضمنی شامل نحوه برخورد کارکنان با استثناهای خاص كه در طی اجرای فرایند رخ می دهند، نحوه تصمیم گیری آنها در مراحل خاصی از یک پرونده و نحوه رسیدگی آنها در مورد اطلاعات بدون ساختار است.

چالش اصلی در اینجا کشف این قوانین ضمنی( تلویحا بیان شده)(implicit rules) و دانش ضمنی(tacit knowledge) و در صورت لزوم، تلاش برای حمایت از اتوماسیون آنها است، این در حالی است  که باید  فضایی را برای آن مراحل و تصمیماتی که باید همچنان به صلاحدید فردی بستگی داشته باشند، باقی بگذارند.

شكل دهی به تجارب – حمایت از یادگیری (Formalizing Experience – Supporting Learning):

مدیریت پرونده به عنوان یك راه حل مناسب ، باید به سازمان کمک کند تا از پرونده های مشابه قبلی بیاموزد. این یادگیری می تواند شامل، تعریف فرآیندهای جدید، روش های جدیدانجام كار ها، کمک آنلاین بهتر و غیره میباشند. جایی که دروس آموخته شده توسط کارکنان دانشی از یک پرونده قبلی به سرعت برای فرایندهای بعدی  به کار گرفته می شود تا آنها را بهبود بخشد.

ما در صورت لزوم، از عبارت ” رسمی کردن تجارب” برای توصیف  این فرآیند، یعنی تغییر یک عمل(تجربه) به یك مرحله خودكار سازی شده یا حمایت از برخی اقدامات دیگر که به پردازش پرونده های آینده کمک می کند استفاده می کنیم.

حوزه تحقیقاتی مرتبطی با نام استدلال مبتنی بر پرونده(Case Based Reasoning (CBR)) (CBR)وجود دارد که کاربرد آشکاری در مدیریت پرونده دارد. استدلال مبتنی بر پرونده، فرآیند حل مشکلات جدید بر اساس حل مشکلات مشابه گذشته است.

این بر اساس دو اصل است، “مشکلات مشابه راه حل های مشابهی دارند. در نتیجه، راه‌حل‌های مشکلات مشابه قبلی ، نقطه شروع مفیدی برای حل مسائل جدید هستند» و «انواع مشکلاتی که یک نماینده(agent) با آن مواجه می‌شود، معمولاً تکرار می‌شوند. در نتیجه، مشکلات آینده احتمالاً مشابه مشکلات فعلی خواهد بود.

استدلال مبتنی بر پرونده یا CBR شامل چهار مرحله است – به یک پرونده یا مشکل خاص نگاه کنید و سعی کنید به یک پرونده قبلی یا پرونده هایی که ممکن است مطابقت داشته باشد فکر کنید. در نظر بگیرید که چگونه راه حل پرونده قبلی می تواند در مورد پرونده فعلی اعمال شود. راه حل را روی پرونده موجود آزمایش کنید و در صورت لزوم آن را مورد بازنگری قرار دهید . سپس پرونده  جدید و راه حلی را که در نهایت جواب داده است را برای مراجعات بعدی ضبط و ثبت کنید.

پشتیبانی از تغییرات اتفاقی و بدون برنامه (Supporting Ad Hoc Change):

در زمان طراحی(design time) نمی توان به طور کامل آنالیز و تعریف کرد که یک پرونده واقعاً در “زمان اجرا(runtime)” چگونه  ظاهرمی شود. در حالی که الگوی کلی یک پرونده معمولی ممکن است شناخته شده باشد، هر سیستم مدیریت پرونده باید اجازه تعریف مسیرهای فرآیند کاملاً جدید و غیرقابل پیش بینی را که در زمان اجرا ی پرونده نیاز است. را بدهد.

این به دلیل ماهیت پرونده ها است که در آن ممکن است طیفی از نتایج(outcomes) در هر مرحله از پرونده ایجاد شود که در زمان طراحی غیرقابل پیش بینی است و این نتایج مرحله یا مراحل بعدی را تعیین می کند.

همچنین از آنجایی که  اجرای پرونده ها طولانی مدت(long-running) هستند، ممکن است تغییراتی در سیاست های حاکم بر نحوه رسیدگی به پرونده ها  ایجاد شود ، در حالی که پرونده های قبلی هنوز در حال رسیدگی هستند.برای مثال، در اواسط اجرای درخواست برای مزایای رفاه اجتماعی، ممکن است مجموعه‌ای از مراحل کاملاً جدید برای مطابقت با دستورالعمل‌های رویه‌ای جدید یا مقابله با یک رویداد خارجی برنامه‌ریزی نشده مانند تکمیل یک پرونده مرتبط آغاز شود.

مشارکت دادن شرکت کنندگان در طراحی فرآیندهای دانشی (Involving Participants in the Design of Knowledge Processes):

چالش در اینجا این است که اجازه دهیم کارکنان دانشی بر طراحی آن فرآیندهایی که در آن شرکت می‌کنند تأثیر بگذارند و به آنها کمک کنیم تا در فرآیندها تغییراتی ایجاد کنند یا در فرآیندهای جدید نوآوری کنند. هر راه حلی که توسط یک کارگر آغاز شده است ،نیاز به پشتیبانی سریع و آسان  از تغییرات دارد.

حمایت از همکاری (Supporting Collaboration):

همکاری یک الزام کلیدی است، اما همكاری فقط به معنی فعال کردن پیام‌های فوری یا اشتراک‌گذاری اسناد، نیست. کارکنان پرونده باید  بتوانند همه چیز مربوط به یک پرونده را به اشتراک بگذارند، از جمله تاریخچه، بحث ها، مکاتبات و تصمیمات قبلی. حمایت از همکاری در خصوص مدیریت پرونده به این معنی است كه باید اطمینان حاصل شود، اطلاعات صحیح در زمان صحیح در اختیار اعضای تیم قرار می گیرد، بدون اینکه زمینه یا وضعیت فعلی پیشرفت پرونده از دست برود. این به یک سیستم “هوشمند(smart” system)” نیاز دارد که بداند چه کسی چه زمانی ، چه اطلاعاتی نیاز دارد. برعکس، این نكته نیر دارای اهمیت فراوان است که اطلاعات نامرتبط، در زمان اشتباه ارائه نشود و اطلاعات محرمانه در اختیار گیرندگان نامناسب قرار نگیرد.

تصمیمات حمایتی (Supporting Decisions):

کارکنان پرونده تصمیم گیرندگان کلیدی در تعیین چگونگی پیشرفت پرونده هستند که در صورت لزوم توسط قوانین خودکار(automated rules) پشتیبانی می شوند.

اتوماسیون پرونده ها باید تشخیص دهد که کنترل به جای اینکه به دنبال جمع کردن همه چیز در یک قانون-پایه پیچیده فزاینده باشد، در اختیار شرکت کنندگان پرونده  است.

هماهنگی موثر شرکت کنندگان (Effectively Coordinating Participants):

در رابطه با نکته فوق، مدیریت مؤثر پرونده مستلزم آن است که با توجه به سابقه پرونده تا به امروز، کار در زمان مناسب و در ترتیب مناسب به شرکت کنندگان ارسال شود. این هماهنگی مستلزم مسیریابی پیچیده گردش کار، همگام سازی جریان های فرآیند در نقاط مختلف، حصول اطمینان از نظارت و برآورده شدن نقاط عطف کلی، و اطمینان از شناسایی تاخیرها و  استثنائات در صورت لزوم است.

مدیریت پیچیدگی (Managing Complexity):

اطلاعات و داده‌ها باید به روشی مفید سازماندهی و به همه کارکنان پرونده ارائه شود تا آنها تحت تأثیر اسناد، سوابق و یادداشت‌های مختلف مربوط به یک پرونده، غرق یا سردرگم نشوند.

رابط مورد استفاده توسط کارگران پرونده برای تعامل با سیستم های خودکار، عامل تعیین کننده کلیدی موفقیت هر اتوماسیون است.(رابط كاربری مناسب)

مدیریت مصنوعات (Managing Artifacts):

فراتر از ارائه اطلاعات پرونده به کاربر، نیاز به ذخیره، مدیریت و بازیابی مؤثر اطلاعات مربوط به یک پرونده نیز وجود دارد. تاریخچه پرونده و سوابق مرتبط ممکن است به دلیل قوانین یا خط مشی سازمانی، برای دوره های خاصی حفظ شود. محتوا ممکن است ساختارمند یا بدون ساختار باشد و ممکن است در چندین سیستم پشتیبانی مانند پایگاه‌های داده، سیستم‌های مدیریت محتوا و سیستم‌های مدیریت پرونده الکترونیکی قرار داشته باشد. هر راه حل مدیریت پرونده باید این محتوا را به طور کارآمد و مؤثر مدیریت کند.

یکپارچه سازی سیستم های متفاوت (Integrating Disparate Systems):

در حالی که جنبه‌های کلیدی مدیریت پرونده به طور ضعیف خودکار  هستند، تقریباً همیشه برخی از سیستم‌های قدیمی مهم در یک سازمان استفاده می‌شوند که بخشی از هر راه‌حلی خواهند بود. مدیریت پرونده مؤثر مستلزم ادغام روان این سیستم های موجود در هر راه حل آینده است.[/vc_column_text]

مزایای استفاده از مدیریت پرونده :

بهبود عملکرد و بهره وری سازمان :

منجر به بهبودهای قابل اندازه گیری در زمان تکمیل پرونده، زمان پاسخ به مشتری و میزان تلاش و  كاهش هزینه پرونده می شود.

کاهش مدیریت مستندات کاغذی زیاد در حین اجرای فرایند:

مدیریت مؤثر پرونده، کارگران و مدیران پرونده را از مدیریت مقادیر زیادی فرم‌ها و سوابق کاغذی رها می‌کند.

شفافیت اطلاعاتی بیشتر:

دید و بینشی را در مورد تعداد پرونده های در حال رسیدگی، اینكه هر پرونده و اطلاعات جمع آوری شده مربوط به آن پرونده در چه مرحله ای قرار دارد ؟ اینكه میانگین هزینه هر پرونده چقدر است ؟ و میانگین زمان تکمیل هر پرونده چقدر است؟ ارائه می دهد. کارگران پرونده قبل از وقوع مشكلات، از مشکلات مطلع می شوند و به راحتی می توانند پیشرفت کلی پرونده را در سراسر سازمان خود پایش ونظارت کنند.

سازگاری بیشتر:

عناصر و مراحل كاری قابل پیش‌بینی و تکرارپذیر در رسیدگی به پرونده‌ها را می‌توان در حین اجرای فرایندها مشخص نمود و آنها را در فرآیندهای استاندارد تجمیع کرد و با این كار  امکان سازگاری بیشتر را فراهم کرد. خطاها از طریق کاهش سوابق دستی، كاهش ورود داده ها و  افزایش دسترسی به داده ها، کاهش می یابد.

مقیاس پذیری و تخمین :

با بهبود عملکرد، سازگاری و شفافیت اطلاعاتی ،  مدیران می توانند با اطمینان پیش بینی کنند که چه تعداد پرونده می توانند با مجموعه ای معین از منابع پردازش کنند، و در صورت نیاز، برای برآورده کردن خواسته های بیشتر، مقیاس را افزایش دهند.

جمع آوری و به اشتراک گذاری دانش فرآیند:

جنبه‌های مهم یک نوع پرونده را می‌توان مدل‌سازی کرد و به اشتراک گذاشت، با این كار می توان ، در هنگام تغییر کارکنان از دست رفتن دانش ،جلوگیری کرد و آموزش کارکنان جدید را تسهیل کرد. درس های آموخته شده از موارد قبلی را می توان دریافت و برای استفاده مجدد بعدی در دسترس قرار داد.

افزایش انعطاف پذیری:

مدیریت پرونده خوب، امکان انطباق كارگران با شرایط و محیط را در طول اجرای یک پرونده فراهم می کند و کارگران پرونده را قادر می سازد، به جای اینکه در مسیری از پیش تعریف شده كه توسط سیستم مشخص و ثابت شده است حركت كنند، رویکرد خود را مطابق با شرایط فعلی تغییر دهند.

هماهنگی بهتر بین سیستم های موجود:

مدیریت پرونده خوب به سیستم‌های مختلف پشتیبانی می‌پیوندد و هماهنگ می شود  و نیاز به ورود مکرر داده‌ها و تحویل دستی را کاهش می‌دهد.

 افزایش چابکی:

مدیریت پرونده مبتنی بر BPM به کارگران این امکان را می‌دهد تا دیدی بلادرنگ و سریع از وضعیت پرونده فعلی داشته باشند و به رویدادهای مهم داخلی و خارجی واکنش سریع و درست نشان دهند. برای نمونه تغییر در مقررات حاكم .

همکاری موثرتر:

کارکنان پرونده دید بهتری نسبت به پیشرفت کلی یک پرونده دارند و می توانند به راحتی اطلاعات را به اشتراک بگذارند یا بحث هایی را در مورد مراحل خاص ای ازپرونده در حین اجرای آن ، آغاز کنند.

مدیریت پرونده مبتنی بر‫BPM

ما ویژگی ها و چالش هایی را که باید هنگام خودکارسازی مدیریت پرونده بر آنها غلبه کرد، مورد بحث قرار دادیم. سپس سوال به مناسب ترین فناوری  برای پشتیبانی از مدیریت پرونده می پردازد. تا همین اواخر، رویکردهای اصلی مورد حمایت عبارت بودند از:

  • برنامه های کاربردی كه به سفارش مشتری ساخته شده (Custom-built applications)
  • سیستم های مدیریت ارتباط با مشتری. (Customer Relationship Management (CRM) systems)
  • سیستم های مدیریت اسناد و مدارک الکترونیکی. (Electronic Document and Record Management (EDRMS) systems)

هیچ یک از این رویکردها به دلایل زیر کاملاً مناسب نیستند.

اولاً، توسعه یک برنامه کاربردی سفارشی،  به سختی پشتیبانی از ماهیت موقت و پویا(ad hoc and dynamic nature) مدیریت پرونده را برآورده می سازد.  فرض اولیه در توسعه یک برنامه کاربردی سفارشی  این است که تمام مسیرهای ممکن برای اجرای یک پرونده را می توان از قبل شناسایی کرد و  یا از طریق تجزیه و تحلیل کافی و طراحی دقیق، مشخص نمود. اما ماهیت پرونده به این معنی است که این  فرضیات هرگز صادق نخواهند بود – همیشه استثناهای قابل توجهی برای هر مسیری که در مرحله طراحی شناسایی شود وجود خواهد داشت.

یکی دیگر از ایرادات به توسعه یک برنامه کاربردی سفارشی این است که منطق کسب و کار  در قالب کد نویسی در  نرم افزار  پنهان می شود و بنابراین برای کارگران پرونده که به طور روزانه با سیستم کار می کنند غیرقابل دسترسی است و حفظ و تغییر آن را دشوار می کند.

سیستم های مدیریت ارتباط با مشتری نیز به عنوان راهی برای اتوماسیون مدیریت پرونده پیشنهاد شده است. با این حال، سیستم‌های CRM عموماً برای تعاملات کوتاه مدت و پرحجم با مشتری بهینه شده‌اند، نه برای پرونده هایی که می‌توانند ماه‌ها یا سال‌ها  به طول بینجامند. آنها معمولاً بر تعاملات با یک مشتری متمرکز بوده اند، نه در مدیریت چندین طرف خارجی که به طور بالقوه به چندین سازمان تعلق دارند. آنها همچنین از مشکل ذکر شده برای برنامه های کاربردی سفارشی رنج می برند، زیرا منطق فرآیند حاکم بر مدیریت پرونده در برنامه پنهان است و بنابراین نمی توان به راحتی توسط کارگران و مدیران پرونده دستکاری و تغییر داده شود . مهمتر از همه، آنها پشتیبانی اندک یا بدون پشتیبانی برای تغییر فرآیند موقت و پویا در طول اجرای یک پرونده ارائه می کنند. در حالی که سیستم‌های CRM احتمالاً یک عنصر مهم در راه‌حل مدیریت پرونده (مثلاً برای ذخیره داده‌های مشتری) هستند، اما برای برآورده کردن طیف کامل نیازها کافی نیستند.

در نهایت، در حالی که سیستم‌های الکترونیکی مدیریت اسناد و سوابق (EDRMS) یک عنصر حیاتی در اکثر راه‌حل‌های مدیریت پرونده را تشکیل می‌دهند، زیرا برای ذخیره، مدیریت و بازیابی محتوای مرتبط با یک پرونده مورد نیاز هستند، آنها نیز حداقل پشتیبانی را برای تعاملات پیچیده و طولانی مدت مدیریت پرونده  دارند . این سیستم ها برای مدیریت ذخیره و بازیابی سوابق بهینه شده اند، نه مدیریت فرآیندهای پویا و تعاملات پیچیده انسانی در دوره های زمانی طولانی. محتوای پرونده  اغلب در چندین منبع داده توزیع می شود، بنابراین یک راه حل EDRMS ممکن است حتی برای جنبه های مدیریت محتوا اتوماسیون پرونده مناسب نباشد.

با توجه به این ایرادات، جایگزین چیست؟

مدیریت پرونده در حقیقت هماهنگی موفقیت آمیز تعدادی از فن آوری های مختلف به منظور ارائه یک محیط حمایتی است که کارکنان دانش را قادر می سازد تا به یک نتیجه دست یابند. مدیریت پرونده زمانی موفقیت آمیز خواهد بود،  که همه ابزارها و فناوری ها به درستی با یكدیگر همسو شده باشند، کار کارآمد را ممکن می کنند.

تمرکز بر حمایت از کارکنان دانشی بسیار مهم است – حذف بسیاری از کارهای پیش پا افتاده مانند ردیابی پیشرفت، مدیریت و تولید مصنوعات مورد نیاز، هدایت آنها از طریق جنبه های حیاتی فرآیند. به همان اندازه نیاز به حمایت از تصمیم گیری مناسب توسط کارکنان دانشی و همچنین نیاز به حمایت از تأثیر رویدادهای خارجی بر پرونده ها وجود دارد.

مدیریت فرآیند کسب و کار پرونده گرا (Case-oriented Business Process Management (BPM)) نشان دهنده بهترین رویکرد برای اتوماسیون مدیریت پرونده است. مدیریت فرایند كسب و كار پرونده گرا  نیاز به هماهنگی فن آوری های متفاوت را برآورده می کند، در حالی که از مدل سازی و تعریف فرآیندهایی که پرونده را هدایت می کنند نیز پشتیبانی می کند. مدیریت فرآیند کسب‌وکار مبتنی بر مورد می‌تواند از قابلیت‌های فناوری‌هایی مانند CRM و EDRMS استفاده کند و در عین حال از نیاز به تغییر پویا و سازگاری مداوم پشتیبانی کند.

یک سیستم BPM که از مدیریت پرونده پشتیبانی می‌کند، می‌تواند با فناوری‌هایی مانند سیستم‌های مدیریت محتوا، پایگاه‌های اطلاعاتی و سیستم‌های CRM یکپارچه شود و یک رابط را به کاربر ارائه دهد، که به کارکنان پرونده امکان می‌دهد یک دیدگاه واحد از یک پرونده بخصوص به دست آورند.

یک راه حل BPM پرونده محور می تواند از فرآیندهای کاملاً تعریف شده ای که به طرق مختلفی با یکدیگر در تعامل هستند، در زمان اجرای فرایند و ن نه در زمان طراحی پشتیبانی كند.

BPM پرونده گرا می تواند بر محدودیت های سایر فناوری های پیشنهادی از طریق پشتیبانی از موارد زیر غلبه کند:

  • مدل‌سازی گرافیکی شفاف فرآیندهای کسب‌وکار، به‌گونه‌ای که این فرآیندها برای کارکنان پرونده قابل مشاهده و قابل مدیریت و تغییر باشند.
  • اجرای فرآیندهای پیچیده که با چندین سیستم در تعامل و هماهنگی هستند
  • پشتیبانی از تغییرات مکرر، سریع و پویا ی پرونده ها.
  • پشتیبانی از جذب و به اشتراک گذاری دانش
  • پشتیبانی از همکاری تیمی
  • یکپارچه سازی با چندین مخزن محتوای پشتیبانی کننده

نتیجه گیری(Conclusion):

در طول این مطلب، مدیریت پرونده و ویژگی‌های آن را تعریف کردیم و ارتباط آن با کارکنان دانشی را برجسته کردیم. ما بر اهمیت روزافزون کارکنان دانشی و پشتیبانی ضعیف فعلی از اتوماسیون کار دانشی تأکید کردیم. ما همچنین چالش‌های موجود در حمایت از این نوع کار دانشی را مورد بحث قرار دادیم.

ما سه رویکرد رقیب را برای حمایت از مدیریت پرونده در نظر گرفتیم:

گزینه خودسازی “رشد خود(grow your own)” یا استفاده از سیستم مدیریت اسناد یا CRM برای برآوردن الزامات.

با این حال، هیچ یک از این رویکردها کافی نیستند.

مدیریت فرآیند کسب و کار مورد گرا [BPM] راه ایده آلی برای حمایت از کارکنان دانشی است که در تلاش برای بهتر و موثرتر شدن در کار خود هستند. BPM سازمان ها را قادر می سازد تا تعادل مناسبی را بین رویه سازی جنبه های تکراری و روزمره کار دانش ایجاد کنند و در عین حال زمینه را برای عناصر خلاقانه و اختیاری فراهم کنند. مدیریت پرونده مبتنی بر BPM دانش و فرآیند را به طور مؤثر ترکیب می‌کند، از ماهیت موقت و غیرقابل پیش‌بینی پرونده‌ها پشتیبانی می‌کند، و طیفی از فناوری‌های دیگر را برای پشتیبانی مناسب از فرآیندهای دانش فشرده هماهنگ می‌کند.

اساساً، ما معتقدیم مدیریت پرونده مهم است زیرا کار دانش مهم است. همانطور که اشاره کردیم، مهم ترین فرآیندها در اکثر سازمان ها شامل کار دانش است. آنها بیشترین ارزش را می افزایند و بیشترین تأثیر را بر موفقیت بلند مدت دارند. اما فرآیندها و دانش مورد نیاز برای اجرای آنها به طور کلی بد ادغام شده اند، به این معنی که کار دانش توسط فناوری پشتیبانی ضعیفی شده است. ما سعی کرده‌ایم این موضوع را با مدیریت فرآیند کسب‌وکار منحصربه‌فرد Singularity بررسی کنیم.

منابع:

BPTrends ▪ July 2009 Case Management: Combining Knowledge with Process, Case Management: Combining Knowledge With Process. Copyright © 2009 Singularity. All Rights Reserved. www.bptrends.com

Quoted in Alter, Allen, “Knowledge workers need better management”, CIOInsight.com, 5 Aug 2008

Davenport, Tom, “Thinking for a Living”, Harvard Business School Press, 2005, p4

Davenport, Tom, “Thinking for a Living”, Harvard Business School Press, 2005, p7