مفاهیم مدیریت فرآیند کسب و کار(BPM)
BPM به عنوان یک فلسفه مدیریت تنها از اواسط دهه 1990 مورد بحث قرار گرفته است. هنوز هیچ مجموعه قطعی از نسخه ها BPM را تعریف نمی کند. پس از بررسی ادبیات موجود در مورد BPM، چندین اصل و شیوه مدیریتی را یافتیم که با آن مرتبط است. جای تعجب نیست که بیشتر این مفاهیم با مفاهیم BPR و TQM یکسان هستند. شکل 2.1 این اصول و شیوه ها را خلاصه می کند.
| اصول و شیوه های BPM | |
| هدف | محصولات و خدمات را از طریق رویکرد ساختاریافته برای بهبود عملکرد که بر طراحی سیستماتیک و مدیریت فرآیندهای کسب وکار یک شرکت متمرکز است، بهبود بخشید. |
| اصول | 1. فرآیندهای کسب و کار دارایی های سازمانی هستند که برای ایجاد ارزش برای فرآیندها نقش اساسی دارند، دارایی های سازمانی هستند که برای ایجاد ارزش برای مشتریان نقش اساسی دارند.
2. با اندازه گیری، پایش، کنترل و تجزیه و تحلیل فرآیندهای کسب و کار، سازمان می تواند ارزش پایدار را به مشتریان(consistent value to customers) ارائه دهد و مبنایی برای بهبود فرآیند داشته باشد. 3. فرآیندهای کسب و کار باید به طور مداوم بهبود یابند. 4.فناوری اطلاعات یک عامل ضروری برای BPM است. |
| روش و شیوه | 1. تلاش برای ساختار سازمانی فرآیند محور
2.انتصاب صاحبان فرآیند 3. مدیریت ارشد نیاز به تعهد و هدایت BPM دارد . اجرای بهبودهای فرآیند BPM باید رویکردی از پایین به بالا داشته باشد. 4- سیستم های فناوری اطلاعات را برای نظارت، کنترل، تجزیه و تحلیل و بهبود فرآیندها راه اندازی کنید 5. با شرکای تجاری بر روی فرآیندهای تجاری بین سازمانی همکاری و مشارکت کنید. 6. آموزش مستمر نیروی کار و بهبود مستمر فرآیندهای کسب و کار 7. جایزه و پاداش های کارکنان را با عملکرد فرآیند های کسب و کار هماهنگ کنید. 8. از هر دو روش افزایش تدریجی (مانند شش سیگما و رادیکال) مثلاً BPR برای اجرای بهبود فرآیند استفاده کنید. |
اصول مدیریت فرآیند کسب و کار BPM
1-فرآیندهای کسب وکار، دارایی های سازمان هستند
اولین اصل BPM این است که فرآیندها دارایی های سازمان هستند که برای مشتریان ارزش ایجاد می کنند. یکی از دو ویژگی Davenport و Short که به فرآیندها اختصاص داده شده است، این است که فرایندها در سازمان نیز دارای مشتری هایی هستند. مشتریان، داخلی یا خارجی، دریافت کنندگان نتایج ایجاد شده توسط فرآیندها هستند. وظایف (واحدهای سازمانی ) یا کارکنان برای مشتریان ارزش تولید نمی کنند. آنها ممکن است مسئول بخشی از کل کار باشند، اما مشتریان ارزشی را از وظایف مستقل درک نمی کنند. یک مثال می تواند واحد یا وظیفه فروش باشد. فروشندگان خود را تولید کننده گان درآمد می دانند و ممکن است دیدگاهی متعالی از اهمیت خود در سازمان داشته باشند.
با این حال، بدون خدمات مشتری، حسابداری، تولید و اخذ سفارش، مشتریان ارزشی از واحد یا وظیفه فروش دریافت نخواهند کرد. فرآیندها در واقع مسئول کار از ابتدا تا پایان(end-to end work ) ارائه ارزش به مشتری هستند. سازمان ها باید در فرآیندهای خود مانند سایر دارایی ها سرمایه گذاری کنند. این بدان معنا نیست که همه فرآیندهای موجود در سازمان، فرایندهای اصلی یک سازمان هستند. سازمان های مختلف اهداف متفاوتی دارند. بنابراین، فرآیندهای اصلی آنها نیز با هم متفاوت خواهد بود.
به عنوان مثال، شایستگی اصلی شرکت کامپیوتری Dell در فرآیند فروش آنلاین کارآمد آن است. آنها با ارائه محصولات سفارشی که نسبتاً کم قیمت هستند، خود را از رقبای خود متمایز می کنند. آنها می توانند این کار را با داشتن یک فرآیند تکمیل سفارش در سطح جهانی انجام دهند که رقبایشان نمی توانند با آنها مطابقت داشته باشند.
در مورد Dell ، فرآیند اصلی آنها انجام سفارش(order fulfillment) است. تمایز دیگرآنها نسبت به رقبای خود، فرآیند خدمات مشتریان(customer service process) Dell است. مشتریان Dell از خدمات سریع در مورد تجهیزاتی که خریداری می کنند لذت می برند. این به Dell اجازه میدهد تا در مقایسه با رقبای کوچکتری که ممکن است پایه هزینه ثابت پایینتری داشته باشند، قیمتهای بالاتری را برای محصولات خود داشته باشد. همچنین میتوانیم فرآیند خدمات مشتری را به عنوان هسته اصلی دل در نظر بگیریم.
برای شرکت های داروسازی(pharmaceutical companies )، فرآیند اصلی فرآیند کشف دارو(drug discovery process) خواهد بود. شرکت های بزرگ دارویی اغلب میلیاردها دلار برای تحقیق و توسعه سرمایه گذاری می کنند. از هزاران ترکیب، تنها یک یا دو ترکیب به عنوان یک داروی جدید عرضه می شود. شرکتی که بهترین فرآیند کشف/توسعه دارو را برای تعیین پروژهها و زمان خاتمه دادن به دارو دارد، مزیت رقابتی(competitive advantage )به دست خواهد آورد.
اما بیایید نگاهی به اصل دوم مدیریت فرایندهای کسب و کار بیندازیم.
2-فرآیندهای کسب وکار باید مدیریت شوند
از آنجا که فرآیندها دارایی(assets) هستند، فرآیندهای اصلی(core processes) و فرآیندهایی که بیشترین ارزش را برای مشتریان ایجاد می کنند، باید با دقت مدیریت شوند(carefully managed). یک فرآیند مدیریت شده، ارزش ثابتی را برای مشتریان ایجاد می کند و پایه ای برای بهبود فرآیند دارد.
مدیریت فرآیندها شامل وظایف اندازه گیری(measuring )، پایش(monitoring )، کنترل(controlling) و تجزیه و تحلیل(analyzing) فرآیندهای کسب وکار است. این وظایف دست به دست هم می دهند. اندازه گیری فرآیندهای کسب و کار اطلاعاتی را در مورد این فرآیندها ارائه می دهد.
اطلاعات فرآیند به سازمان ها اجازه می دهد تا نقص ها و مشکلات فرآیند را پیش بینی، تشخیص دهند و ریشه یابی کنند و اطلاعات سازمان در حقیقت جهت گیری پیشرفت های آینده را پیشنهاد می کند.
پایش فرآیندها مشابه کنترل فرآیند آماری(statistical process control )یا (SPC) در مهندسی صنایع و مدیریت کیفیت است. هنگامی که فرآیندها پایش می شوند، واریانس ها یا انحرافات، قابل شناسایی هستند. فرآیندی که تغییر پذیری (variability) زیادتری دارد، فرآیندی است که نتایج ناسازگاری را برای مشتریان ایجاد میکند و واریانس بالا نشاندهنده وجود مشکل در فرآیند است.
هنگامی که یک فرآیند تغییر پذیری زیادی را نشان می دهد، باید مکانیزمی وجود داشته باشد که اجازه دهد تا فرآیند کنترل شود. این مکانیسم ممکن است اضافه کردن منابع بیشتر (افراد، ماشین آلات و غیره)، خاموش کردن فرآیند در صورت وخیم بودن وضعیت، یا فعال کردن یک فرآیند جایگزین برای برخی از تقاضاها باشد.
تجزیه و تحلیل اطلاعات فرآیند یک گام اساسی برای شناسایی این است که چه فرآیندی نیاز به بهبود دارد و چه بهبودهایی به احتمال زیاد بیشترین ارزش را دارند.
3-فرآیندهای کسب وکار باید به طور مستمر بهبود یابند
اصل سوم، بهبود مستمر فرآیندها است. در حقیقت بهبود فرایندها، یک نتیجه طبیعی مدیریت فرآیندها است. بهبود فرآیند با در دسترس بودن اطلاعات فرآیند تسهیل می شود. بهبود فرآیند فقط یک بار انجام نمی شود. یکی از شکایات علیه مهندسی مجدد فرایندهای کسب و کار یا BPR این است که BPR یک تلاش یک بار مصرف برای بهبود فرایندها است.
محیط کسبوکار معمولاً اجبار میکند که سازمانها برای ماندن در رقابت نیاز به بهبود دارند. نتیجه این است که فرآیندها باید به طور مداوم بهبود یابند.فرآیندهای کسب و کار در ایجاد ارزش سازمان نقش اساسی دارند. نتیجه این است که فرآیندها باید به طور مداوم بهبود یابند.
تحت چارچوب BPM، روشهای BPR و روش هایی که رویکرد آنها بهبود تدریجی فرآیند است، (یعنی شش سیگما، TQM و غیره) ابزارهایی هستند که سازمانها میتوانند برای اجرای بهبود فرآیندهای خود از آنها استفاده کنند. با تمرکز بر بهبود مستمر، یک سازمان آمادگی بیشتری برای رویارویی با تغییرات دارد که در اقتصاد مشتری مدار ما این تغییرات همیشگی و ثابت است. این به توسعه فرهنگ شرکت کمک می کند که فرآیند گرا باشد و آماده سازگاری با تغییرات باشد.
4-فناوری اطلاعات(IT) یک توانمندساز ضروری برای مدیریت فرایندهای کسب وکاریا BPM است
تمرکز بر فرآیندها منشا آن در رشته مهندسی صنایع(industrial engineering) است. مهندسی صنایع(IE) که در ابتدا برای بهبود عملکردهای تولید و لجستیک طراحی شده بود، بر فرآیندها تمرکز می کند و از آمار به عنوان ابزاری توانمند برای پایش واریانس یا تغییر پذیری فرآیندها استفاده می کند. داونپورت و شورت(Davenport and Short) برای اولین بار استفاده از فناوری اطلاعات(information technology ) یا (IT) را به عنوان ابزاری ضروری برای رشته جدید مهندسی صنایع پیشنهاد کردند.
در مهندسی صنایع جدید، فرآیندهای کسب و کار کانون بهبود هستند و IT ابزار کلیدی توانمندسازی برای ایجاد این بهبود است. اگرچه TQM به طور خاص بر فناوری اطلاعات به عنوان یک توانمندساز کلیدی تأکید نمی کند ولی بر نیاز به اطلاعات و مدیریت واقعی تاکید می کند. فناوری اطلاعات ارائهدهنده اطلاعات کلیدی برای شرکتها است. به طور ضمنی یک جزء مهم برای TQM است.
در BPM، نقش IT حتی بیشتر از BPR و TQM است. فناوری اطلاعات می تواند اطلاعات فرآیندی را در زمان واقعی ارائه دهد که برای BPM برای انجام وظایف پایش و کنترل فرآیندهای کسب و کار بسیار مهم است. اندازهگیری فرآیندهای کسب وکار در زمان واقعی بدون مکانیزم اندازهگیری خودکار(automated measurement mechanism) امکانپذیر نیست.
فناوری اطلاعات(IT) این مکانیزم را فراهم می کند. زمانی که طراحی به کمک کامپیوتر/تولید به کمک کامپیوتر (CAD/CAM) وارد صحنه تولید شد، کل طراحی را با در نظر گرفتن فرآیند تولید تغییر داد. در گذشته سیستم های طراحی با سیستم های تولید ادغام نمی شدند. پس از تکمیل طراحی ها، ماشین آلات آزمایشگاهی باید سفارشی شوند تا امکان ساخت نمونه های اولیه فراهم شود. فرآیند نمونه سازی می تواند زمان بر باشد. هنگامی که نمونه اولیه ساخته شد، آزمایش می شود و بازخوردها برای بازنگری در طرح اصلی به تیم طراحی ارسال می شود. فرآیند طراحی و نمونه سازی قبل از اینکه محصول آماده تولید شود چندین بار تکرار می شود.
سپس کار پیچیده راه اندازی فرآیند تولید انجام می شود. با CAD/CAM، طراحی ها با استفاده از سیستمی انجام می شود که می تواند بلافاصله طرح را برای ساخت نمونه اولیه ببرد. این ادغام خودکار به طور چشمگیری روند توسعه را سرعت می بخشد.
علاوه بر این، زمانی که زمان اجرای فرآیند تولید فرا می رسد، اطلاعات CAD/CAM به تجهیزات تولیدی منتقل می شود تا راه اندازی فرآیند تولید را تسریع بخشد. همانطور که CAD/CAM نقش اساسی در ایجاد تغییرات طراحی برای انتقال سریع به سمت تولید ایفا می کند، فناوری اطلاعات به BPM اجازه می دهد تا طراحی، توسعه و پیاده سازی فرآیند را یکپارچه کند.
منابع:
- Anderson, J. C., Rungtusanatham, M. and Schroeder, R. G. 1994. A Theory of Quality Management Underlying the Deming Management Method. Academy of Management Review, 19: 472–509.
- Hammer, M. 2002. Process Management and the Future of Six Sigma. MIT Sloan Management Review. Winter: 26–32. 3. Davenport, T. H. and Stoddard, D. B. 1994. Reengineering: Business Change of Mythic Proportions? MIS Quarterly. June: 121–127.
- Elzinga, D. J., Horak, T., Lee, C., and Bruner, C. 1995. Business Process Management: Survey and Methodology. IEEE Transactions of Engineering Management. 42(2): 119–128.
- Puah, P. and Tang, N. 2000. Business Process Management, A Consolidation of BPR and TQM. Proceedings of the 2000 IEEE International Conference on Management of Innovation and Technology — ICMIT-2000: Management in the 21th Century: 12–15 November 2000 Orchard Hotel, Singapore. IEEE: 110–114
- Huffman, J. L. 1997. The Four Re’s of Total Improvement. Quality Progress. 30(1): 83–88.
- Davenport, T. H., and Short J. S. 1990. The New Industrial Engineering: Information Technology and Business Process Redesign. Sloan Management Review. Summer: 11–27.
- Davenport, T. H. and Beers, M. C. 1995. Managing Information about Processes. Journal of Management Information Systems. 12,1: 57–80.
- Al-Mashari, M. and Zairi, M. 2000. Revisiting BPR: A Holistic Review of Practice and Development. Business Process Management Journal. 6,1: 10–42.
- Davenport and Short, The New Industrial Engineering, 11–27.
- Harrington, H. J. and Harrington, J. S. 1995. Total Improvement Management. McGraw-Hill, New York, NY. 449–457.
- Ibid.
- Hammer, M. 2001. The Agenda. Crown Business, New York, NY. 65–69.
- Hammer, M. 2001. Q&A: Process Changed. Journal of Business Strategy. November/December: 11–15.
- Pritchard, J. and Armistead, C. 1999. Business Process Management — Lessons From European Business. Business Process Management Journal. 5,1: 10–32.
- Davenport and Stoddard, Reengineering, 121–127.
- Hammer, The Agenda, 65–59.
- Deming, W. E. 1982. Out of Crisis: Quality, Productivity, and Competitive Position. Cambridge University Press.
- Solow, R. S. 1987. We’d Better Watch Out. New York Times Book Review. July 12, 1987.
- Kriebel, C. H. 1989. Understanding the Strategic Investment in Information Technology. Chapter 7, Information Technology and Management Strategy. K. Laurdon and J. Turner (Eds.). Prentice-Hall, Englewood Cliffs, NJ.
- Roach, S. S. 1989. America’s White-Collar Productivity Dilemma. Manufacturing Engineering. August: 104.
- Dedrick, J., Gurbaxani, V. and Kraemer, K. L. 2003. Information Technology and Economic Performance: A Critical Review of the Empirical Evidence. ACM Computing Surveys. 35:1, 1–28.
- Brynjolfsson, E. and Hitt L. M. 1996. Paradox lost? Firm-level evidence on the returns to information systems spending. Management Science 42:4, 541–558.
- Lichtenberg, F. R. 1995. The Output Contributions of Computer Equipment and Personnel: A Firm Level Analysis. Economics of Innovations and New Technology. 3: 201–217.
- Brynjolfsson, E. and Hitt, L. M. 2003. Computing Productivity: Firm-Level Evidence. The Review of Economics and Statistics. 85(4): 793–808.
- Pinko, R. 1991. Is Office Productivity Stagnant? MIS Quarterly. 15(2): 191–204.
- Brynjolfsson, E. and Hitt L. M. 1998. Beyond the Productivity Paradox. Communications of the ACM. 41(8): 49–55